ADR - een column van Marcel Heinsbroek

Het volgende verhaal is afkomstig van een van de vele columns die Marcel Heinsbroek heeft geplaatst op de website en in de dagelijkse nieuwsbrief van Transport Online.

Marcel volgde de ADR verlengingscursus (ADR volledig) bij ADR-opleider.nl en gaf toestemming zijn column op onze website te plaatsen.

Marcel Heinsbroek

Column

Net 50 jaar jong en met ruim 30 jaar ervaring als vrachtwagenchauffeur houdt Marcel Heinsbroek u op de hoogte van het (ja) wel en (ach en) wee in de transportwereld.

Zijn motto luidt nog steeds: "Verder gaat alles goed!"

ADR

In 1991 behaalde ik, na 2 eerdere pogingen, het ADR certificaat. Voor diegenen die niet weten wat dat is: het ADR is de Europese overeenkomst betreffende het internationale vervoer over de weg van Gevaarlijke Stoffen1. Alles wat te maken heeft met het internationale vervoer van Gevaarlijke Stoffen over de weg, stukgoed (dozen) of tankvervoer, is geregeld in het ADR. Nou is het ADR een Franse mondvol en daarom is er ook een Nederlandse vertaling, en die noemen we, met een omweg langs een Wet en een Besluit, de regeling Vervoer over Land van Gevaarlijke stoffen, kortweg VLG. Vrachtwagenchauffeurs die gevaarlijke stoffen willen of moeten vervoeren hebben met die wetgeving te maken, en in die wet staat dat zij, voor het vervoer van die goederen, in het bezit dienen te zijn van het vakdiploma Vervoer Gevaarlijke Stoffen, uitsluitend bekend als het ADR – certificaat. Dat certificaat is dan weer onder te verdelen in een 'basis'- deel en een 'tankvervoer'- deel, en voor de fanatici is er dan ook nog een mogelijkheid om de aanvulling 'Klasse 1' en 'Klasse 7' (2) te behalen.

Zoals gezegd behaalde ik lang geleden het complete diploma, met alles erop en eraan. Mijn toenmalige werkgever betaalde de cursus, om de simpele reden dat het bedrijf er veel voordeel bij had dat zoveel mogelijk chauffeurs in het bezit waren van dat papiertje. Vanuit de Antwerpse haven haalden we iedere dag duizenden kilo's aan stoffen die tussen oranje borden vervoerd dienden te worden.

Door mijn regelmatige overstappen van de ene naar de andere betaalmeester kwam ik steeds minder vaak in aanraking met Gevaarlijke Stoffen, en zo dreef tien jaar geleden de vraag boven: moet ik dat certificaat behouden of gewoon laten verlopen? Middels een herhalingscursus en een daarop volgend examen dient een bezitter van voornoemd certificaat om de vijf jaar te bewijzen dat hij of zij nog genoeg kennis van zaken heeft, en die vervolgopleiding was voor mij geen probleem, maar wel het daarbij behorende examen. Ik heb namelijk last van examenvrees.

Ooit sprong ik van grote hoogte lachend uit een vliegtuig; weliswaar met een parachute, maar toch. In Oostenrijk stortte ik mij, met op mijn rug een deltavleugel, vol enthousiasme van een berg af. Geen centje pijn. Jarenlang vloog ik over de Nederlandse wegen met mijn motorfiets: wat een leut! Maar examens… Och och och. Zodra ik maar vermoed dat er aan een opleiding als "Navelstaren voor beginners' of 'Klantgericht koekhappen' een examen vastzit, zit ik zelf al vast. Dagen van te voren slaat de stress toe.

Maar ja, het is altijd beter om een ooit behaald diploma te behouden, en zo toog ik ook dit jaar, 2011, weer richting klaslokaal om, amper een maand voor het verlopen van het oude certificaat, uit de vergeetput die mijn brein nu eenmaal is, de achtergebleven kennis te halen die nodig was voor het behalen van het einddoel: een nieuw groenig papiertje met daarop mijn naam en een hoop voor leken onduidelijke codes: cijfers en letters die aangeven welk vervoer de op het kaartje genoemde chauffeur mag doen.

Docent Egbert van der Leest, die met zijn die met zijn al jaren bestaande bedrijf ADR-opleider.nl en uit zijn verleden als Gevaarlijke Stoffen chauffeur kennis en recht van spreken heeft, ging de uitdaging aan. Deze man presteerde het om, als een ware archeoloog, uit mijn prut, brei die bij anderen hersens genoemd wordt, die kennis en informatie naar boven te halen die ik zelf als verloren beschouwde. Het verbaasde mij hoeveel ik , na enig graafwerk, nog wist. Hoewel het mij na iedere lesdag duizelde, werd ik door Egberts duidelijke uitleg en aanvullingen en zijn "Je kan het!" wat minder pessimistisch over de einduitslag.

Na drie dagen ploeteren en stressen was het dan zo ver. Ik mocht in Den Bosch, dat is vanuit mijn woonplaats maar 100 kilometer verderop, examen doen. De tijdgeest had ook bij de examencommissie toegeslagen en zo zaten de ondervragers niet in driedelig grijs maar in kleurige(r) vrijetijdskleding achter hun tafels. Met enig souffleren van de examinator rolde ik, stijf van de stress, door het mondelinge vragenkwartiertje heen. De '7' die ik uit dit babbeltje sleepte, mocht ik naast de eerder verworven '8' van het schriftelijk martelen leggen, en zo kreeg mijn vrouw een heel wat rustiger en vrolijker echtgenoot terug, dan de opgewonden stuiterbal die 's morgens de deur was uitgegaan.

Vanaf vandaag mag ik mij weer vijf jaar lang ( even ademhalen ):
ADR basis + tank + klasse 1 + klasse 7 chauffeur
noemen! ( ...pfff...)

Verder gaat alles goed.

Marcel Heinsbroek

1Deze omschrijving is de beantwoording van een examenvraag
2Klasse 1: Ontplofbare stoffen en voorwerpen
Klasse 7: Radioactieve stoffen